10 maart 2018

Met de wind in de zeilen

Trouwe lezers van mijn blog zijn er inmiddels wel aan gewend, dat nieuwe ideeën bij mij vaak weer tot variaties hierop leiden. Sommige ideeën zijn dan ook té leuk om te laten liggen. En als ze eenmaal in mijn hoofd 'borrelen', dan kan ik er maar beter aan toegeven, want ze willen er toch écht uit.


Zo kwam ik kort nadat ik de wagenspanner met de zeilbootjes en het vuurtorentje had gemaakt, op het idee, dat deze figuurtjes het ook erg leuk zouden kunnen doen aan een mobile. En dan natuurlijk meteen ook in een ander jasje (kleurtje)?! Daar de muziekmobile vijf ophangpunten heeft, moesten er wel twee figuurtjes bij. Vier bootjes vond ik wat veel en meer dan een vuurtoren was al helemaal geen optie. Het werden daarom sterren. Van zeesterren of de sterren aan de hemel. Dat mag een ieder dan zelf bepalen.


Om de kleuren mooi over de vijf figuurtjes te verdelen, kregen de sterren een verschillende voor en achterkant.

 
Net als bij de wagenspanner, heb ik ook nu ervoor gekozen de bootjes verschillend te maken.

 
 
Normaal haak ik kralen maar in een kleur, maar in dit geval vond ik tweekleurig veel leuker.


 
De mobile is te koop via mijn website, maar voor wie de zeilbootjes en het vuurtorentje zelf wil gaan haken, kan de haakpatroontjes daar ook bestellen.


En zeg nou zelf: welke stoere baby zou zo een mobile nou niet boven z'n bed willen hebben?!
 
Ingrid
 

27 februari 2018

Recht door zee

Soms krijg je van die vragen (verzoeken) iets te maken, wat je niet eerder gemaakt hebt en waarvan je eigenlijk geen idee hebt, hoe je dát nou gaat doen. Dit overkomt me regelmatig, maar uit ervaring weet ik inmiddels, dat hierdoor vaak de mooiste dingen ontstaan. Een groot deel van mijn huidige assortiment is zelfs zo ontstaan. Niets (okay, bijna niets dan) is mij te gek of ik weet er wel raad mee. Zo ook met het verzoek of ik voor een baby, wiens papa stuurman is, een maritieme wagenspanner kon maken. Meer dan wat nautische termen en de kleur van de kinderwagen, kreeg ik niet. 'Maak er maar wat moois van'. Poeh, wat een vertrouwen sommige mensen in mij hebben?!

 
En ik wil me dan op zo een moment natuurlijk niet laten kennen. Hoe moeilijk kon het nou toch helemaal zijn?! Enthousiast begon ik op internet naar patroontjes van een vuurtoren en bootjes te zoeken -deze figuurtjes zou ik gaan gebruiken, wist ik al- maar geen enkel patroon voldeed. Oeps, de eerste zweetdruppeltjes waren een feit, want klanten teleurstellen, nee daar doen we niet aan (onvoorziene omstandigheden voorbehouden natuurlijk).
 
 
Nog maar eens een nachtje over geslapen, want dat heeft me in het verleden wel vaker geholpen als ik er bij een ontwerp niet uitkwam. En inderdaad, ik bedacht me toen dat het toch niet zo héél erg moeilijk moest zijn om zelf een haakpatroon te maken (ben hier eigenlijk niet heel erg goed in... helaas). Met goede moed begon ik dus aan het vuurtorentje en naarmate deze vorm kreeg, kwamen de ideeën vanzelf: het 'balkon randje' aan de bovenkant, de deur onderaan, de stiksteekjes boven deur. Het leek zowaar gelukt. Vol vertrouwen en met groeiend enthousiasme begon ik dan ook aan de bootjes.
 
 
Zelfde aanpak: gewoon beginnen en kijken hoe het uitpakt. En ook deze gleden vrij soepel van mijn haaknaald. De rode vlaggetjes en stiksteekjes maakten de bootjes dan af. En zo kon ik het hele setje tot een wagenspanner omtoveren.
 

 
En de klant?! Zij was laaiend enthousiast. Dit had ze nl. écht niet verwacht, dat het zó mooi zou worden. Ach... was een fluitje van een cent, toch?!
 
Ingrid

 
PS ik ga de patronen (hopelijk binnenkort) uitwerken en deze zullen dan via mijn site verkrijgbaar zijn. 




15 februari 2018

De eindjes aan elkaar

Je kent het misschien wel: je hebt mooi materiaal (bijvoorbeeld karton, wol of hout) en omdat je niet het hele stuk nodig hebt, houd je over. Soms zo klein, dat de prullenbak een uitkomst biedt, maar soms nét groot genoeg om er....! Ja, wat ermee?? Weggooien is zonde, want het materiaal is nog helemaal nieuw, maar helaas niet genoeg om iets (groters) van te maken. Herkenbaar? Het is net als de verloren minuutjes op een dag die je aan elkaar zou willen knopen om deze aan het einde van de week in een vrije middag 'uit te rollen'. Ja, en zo was het met mijn macramé project van een paar maanden geleden.

 
Heel enthousiast kocht ik mooi materiaal en nam ik, geheel volgens tips uit een boekje, een veelvoud van de uiteindelijke lengte. En je raad het al: ik hield na afloop over. Niet klein genoeg voor de prullenbak, maar zeker niet genoeg voor nog een mooi macramé project en zo belandden deze restjes in een doos in een kast.
 
 
En daar lagen ze dan. Te mooi, maar niet bruikbaar (dacht ik toen nog). Maanden opgesloten op een donkere plek, totdat, ja totdat iemand naar mijn macramé project vroeg en ik vertelde dat ik het zo jammer vond dat ik nu stukken over had die nergens meer goed (genoeg) voor waren. En dát was dan het essentiële moment, want toen ging ik er eens goed over nadenken wat ik er nog wel van zou kunnen maken. Omdenken dus. Dit is iets waarin ik mezelf de afgelopen jaren in getraind heb, daar ik, vooral op persoonlijk vlak, moest roeien met de riemen die ik had. Ik had meestal geen keus, dus heb ik 'de losse stukjes van mijn leven (de eindjes zeg maar) aan elkaar geknoopt' en hiermee geprobeerd er wat moois van te maken. En dat is mij, zowaar in een aantal opzichten redelijk gelukt. Dus waarom niet ook omdenken met deze relatief onschuldige eindjes?!
 
 
Ik bedacht me, dat wanneer ik de eindjes aan elkaar knoop, hierdoor een speels effect zou kunnen ontstaan. Net alsof dit zo hoort. En dat knoopjes, die je eigenlijk niet zou willen zien, nu juist zichtbaar zouden zijn en dat ze er zelfs zó mooi uit zouden komen te zien, dat het werk zonder deze knoopjes best saai zou zijn geworden en je het gevoel zou hebben dat het iets mist.
 
 
Nog een beetje in de pastelsfeer van de eenhoornslinger, besloot ik om wol te kopen waar nét een tintje kleur in zit. Het werden twee verschillende bolletjes die ik samen om het macramégaren heb gehaakt, maar wel zo, dat het mooie blauw nog zichtbaar bleef.
 
 
Aan de bovenkant heb ik een witte ring meegehaakt, zodat de mand nog wat stevigheid krijgt.
 
 
Verder leek het me ook leuk greepjes te maken, zodat je het mandje hier aan kunt optillen of eventueel aan op kunt hangen.
 
 
Zoals je ziet, geven de aan elkaar geknoopte eindjes nu de juiste pit aan het mandje. En zoals met dit mandje, is het eigenlijk ook in het echte leven. De 'aan elkaar geknoopte eindjes'  van ons leven, daar waar wij 'gebroken' lijken, mogen we gewoon laten zien en kan iets moois aan ons toevoegen ook al hadden we deze 'oneffenheden' liever niet gehad.
 
 
Maar genoeg gefilosofeer voor vandaag. Het mandje is af en het leven gaat verder, met of zonder aan elkaar geknoopte eindjes, maar hopelijk wel met iets moois.
 
Ingrid
 
 

7 februari 2018

In m'n nopjes

Moest ik pas nog over grenzen gaan om dé eenhoorn te 'omarmen', nu ben ik er dan toch wel echt heel blij mee. Het geeft nl. ineens weer heel veel nieuwe inspiratie en dat is iets waar ik dol op ben. Toegegeven, Valentijnsdag heeft hier dit keer ook een kleine bijdrage geleverd en wel in de vorm van een hartje. En o, wat ben ik in m'n nopjes. Zelfs zódanig dat ik ze gehaakt heb.


Roze nopjes in de vorm van een hartje. Op (of eigenlijk gewoon mee gehaakt) een wit opbergmandje. Voor de kleurtjes heb ik me laten inspireren door de eenhoorntjes slinger.

 
Ik heb het greepje cq ophanglusje in een vrolijk geel gehaakt en er voor de sier groene knoopjes op gezet (je ziet het niet, maar er zit op de achterkant van het lusje ook nog eenzelfde knoop). Zo krijgt het mandje nét wat meer pit en past zo ook nog eens extra mooi bij de slinger.
 
 
En zo ontstond er zomaar een heel lief en vrolijk setje.
 
 
Maar los van elkaar zijn ze vast ook erg leuk en bruikbaar, denk ik maar zo. En ook het mandje zal het in andere kleurtjes vast ook heel mooi doen. Maar dat is dan weer voor een andere keer.
 
Ingrid

1 februari 2018

Over grenzen

Toegegeven, tot voor kort had ik totaal niets met eenhoorntjes en aanverwante wezens. Maar ja, dan kom je ze ineens overal en nergens tegen en dan wordt mijn ondernemende nieuwsgierigheid toch wel aangewakkerd. Aangezien ik graag klantgericht werk, zal ik soms ook even een grens over moeten om iets in mijn assortiment op te nemen waar op dat moment vraag naar is, maar ik zelf nog wat aan moet wennen. En dit keer ben ik dan zelfs ook over de grens gegaan om daar hét stofje met de állermooiste eenhoorntjes die ik maar kon vinden te bestellen. Bij een vertrouwd adres in Hamburg waar ik eerder al mooie stofjes heb gescoord.

 
Het leuke van de stof is, dat de afbeeldingen van de eenhoorntjes niet al te groot zijn en daarmee zeer geschikt om er een slinger van te maken.


Om de slinger een lieve uitstraling te geven, heb ik alleen stofjes erbij gezocht waar een groot aandeel wit in zit. Extra voordeel hiervan is dat de eenhoorntjes goed tot hun recht komen. Een lichtblauw biaisbandje maak het dan af.


De slinger heb ik maar 1,5m lang gemaakt, zo blijft deze leuk om aan een ledikantje, boven een commode of box te hangen. Voor een raam is ook leuk. Of erop, eventueel met zuignapjes mocht het raam te groot zijn.


Inmiddels ben ik helemaal verliefd op deze eenhoorntjes. Mochten mijn klanten net zo enthousiast zijn, dan zal je de stof vast nog wel een keer voorbij zien komen.


 Ingrid

10 januari 2018

Walvis aan de haak

Sommige verzoeken van klanten kan ik gewoon niet weigeren. Ook al kost het soms nog wat hoofdbrekens om te bedenken hoe ik iets ga uitvoeren. Zo kreeg ik begin van het jaar gelijk al een verzoek of ik ook een wagenspanner met walvisjes kon maken. Voordat ik me kon bedenken, had ik het al toegezegd. Maar ja.... nu nog waarmaken he?! Ik dacht wel even een patroon op internet te vinden, maar helaas. De vorm, de grootte of de taal (in het Engels) waren het niet helemaal en zo zat er niets anders op om zelf een patroon te gaan maken. En dat is mij zowaar aardig gelukt (de klant was er in ieder geval helemaal blij mee).


De klant had de kleurtjes (oud)roze en bruin/taupe opgegeven en daar ben ik dan mee aan de slag gegaan.

 
In het midden van de wagenspanner hangt een rammelkraal waar ik met wit omheen gehaakt heb. En omdat de klant aangaf dat ze een houten ring ook wel mooi vond en daar kon ik dan mooi de rammelkraal in hangen.
 
 
Altijd leuk zo een samenwerking met een klant. Uiteraard maak ik de wagenspanner graag ook nog eens in andere kleurtjes en wie 'm zelf wil gaan maken, kan het patroon via mijn webshop kopen.
 

Een mooi begin van het nieuwe jaar dus.
 
Ingrid

27 december 2017

(T)huisgemaakt

Dit jaar was ik echt in zo een bui om eens lekker uit te pakken (om daarna in te pakken). En dan niet qua geld of grote cadeaus, nee dit jaar wilde ik wat kerstcadeaus zelf maken. Zelf haken. En omdat het allemaal lekker vlot ging, werden het er zelfs meer dan ik van tevoren had bedacht.

Ik begon met een cadeau voor dochterlief. Het patroon voor het kussen komt uit het boek Kabels Haken (waar ik ook al eerder wat uit gehaakt heb). Wel met wat aanpassingen o.a. omdat ik met een andere dikte garen werkte.


Kabels haken lijkt in eerste instantie ingewikkeld, maar dat valt uiteindelijk reuze mee.


In het boek stond een vierkant kussen, maar ik heb er een lendenkussen van gemaakt. De knoopsluiting, zoals op het voorbeeld, heb ik dan wel overgenomen.


Een tweede cadeau was voor zoonlief. Een gehaakt kussen vond ik nou niet echt stoer voor hem, dus besloot ik om een mooie sjaal, passend bij zijn zwarte wollen jack, te haken.


En voor manlief dan een muts mét pompon. Een geschikt patroon kon ik zo gauw niet vinden, dus heb ik het begin van een ander patroon genomen en de rest er zelf bij bedacht. Ondanks dat past de muts perfect.


En toen was het nog nét geen kerst en bedacht ik me, dat het misschien wel leuk zou zijn om een aantal dames die ik voor of met de kerst zou zien ook nog wel iets (t)huisgemaakts kon geven?!
Zoals deze kerstklokjes (sorry voor slecht kwaliteit foto: was eigenlijk even snel alleen voor 'eigen gebruik' gemaakt) van het garen waar ik ook de kerstboompjes van had gemaakt.

 
En dan nog theelichthouders voor twee dames.
 
 
En toen was de kerst er 'ineens', maar ook weer 'ineens' voorbij. Vanaf vandaag dus even geen (kerst)cadeautjes meer haken, maar weer aan het werk voor mijn klantjes. Ook leuk natuurlijk!
 
Ingrid



*) het patroon van het kussen komt  uit het boek Kabels Haken van Leonie Schellingerhout.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...